PRATEN OVER OF STILZWIJGEN

Mijn leven stond een paar keer helemaal op zijn kop.  

Als puber kwam ik te weten dat ik een goedaardige hersentumor heb. Daardoor heb ik nog steeds soms een epileptische absence. Geen val, maar een ‘even weg’. En op mijn dertigste stierf mijn eerste zoon tijdens de bevalling. Een toekomst die plots helemaal anders wordt. Hoofd omhoog – ‘ik kan dit!’ – en door.

Zwijgen met ziekte

Als puber werd ik – met de beste bedoelingen – weggehouden van verdriet. Een paar dagen na mijn hersenoperatie was het bijvoorbeeld oudejaar en zat ik op een familiefeest, met het verband nog om mijn hoofd. Mijn ziek zijn werd door geen enkele volwassene bij mij genoemd. Maar een nicht kwam stiekem naar me toe om fluisterend te vragen of het waar was wat er was gebeurd. Daar was ik zo blij mee!
Maar doen alsof er niets aan de hand was, leek het normale. En heel eenzame. Maar ik leerde waar ik hoorde te zwijgen en waar niet.

Delen na dood

In dat zwijgen ben ik niet zo goed. Gelukkig. Toen zoon Sem stierf bij de geboorte, deelde ik juist wél, heel makkelijk. Ik liep over van verdriet en liefde en vertelde ons verhaal opnieuw en opnieuw. Vroeg op verschillende plekken om hulp. Bokste zelfs met mijn vriend en een vriendin een geweldig afscheid in elkaar. We huurden een boshuisje, lazen er zelf geschreven en zelfgekozen teksten voor, ik zong, een vriendin zong, een andere speelde gitaar, een stiefzus bakte koekjes. We vroegen zelfs op zijn geboorte- en doodskaartje om ons een bloem of boodschap te schenken.
We werden geweldig gesteund. Dat hielp.

Het kan anders

Het frustreert me om te zien hoe er soms wordt omgegaan met rouw. We weten vaak niet hoe te rouwen. Of om te gaan met rouwenden. Kinderen worden niet meegenomen naar een begrafenis, herinneringen over een overledene worden met ongemak aangehoord of aangeboord, we delen vaak niet dat we een kind verloren, enzovoort. Het mag anders.

Kwaliteitje

Intussen is daar een van mijn grootste kwaliteiten. Ik ben een humorkip met veel zin in gezelligheid, maar ik hou niet van gesprekjes over het weer en bladiebla. Ik wil weten wat er nú is, op dit moment en daar wil ik dan met jou over praten. Met alle hoera’s, auw’s, yihaa’s of o jee’s. Vaak help ik tranen loskomen. Oeps. Toch willen ze graag..

Lijden en liefde

Ik leerde zo veel door mijn verlies.. Dat ik een krachtige vrouw ben met lef. Dat er ontzettend veel liefde en vreugde te ervaren valt in lijden. Dat lijden universeel is en slachtofferschap optioneel.

Ik blijf hem missen, zoonlief. En mijn liefde neemt niet af met de jaren, maar het is wel soms zoeken hoe hem in mijn leven te verweven. En dat doe ik niet alleen. Zo kozen, kochten en plantten z’n vader, broer, zus en ik samen een boom in de tuin, bij zijn 10^e stervensjaar. Een van de verbindende dingen in ons gezin…

En intussen – zoals je vast weet – begeleid ik dames die het ook meemaakten of er nog volop in zitten. Een heel mooi iets om te doen. Welkom als je wil proeven van mijn technieken en wil voelen wat het bij jou doet.