Dankbaar om het huilen van oma

Enkele dagen na de geboorte en dood van onze zoon Sem, gingen we naar het mortuarium. Zijn lichaam zou gecremeerd worden en we wilden hem nog een laatste keer zien. Daarvoor hadden we 2 van zijn grootouders die hem eerder niet zagen, meegevraagd. Dat deden ze. Hun reactie op zijn lichaampje, deed me goed.

Hij was vertrokken

We liepen samen in het ziekenhuis door een lange gang en kwamen bij zijn lichaam. Oma schrok toen ze hem zag. Ze ging huilen. Opa omhelsde haar. Mijn vriend en ik hielden onze zoon vast, maar het was anders dan enkele dagen eerder. Hij was ‘vertrokken’. Het voelde compleet anders aan dan vlak na de geboorte. Ons kindje was echt weg. We hielden elkaar vast.

Afscheid in het bos

Eerder die dag hadden we een boshuisje gehuurd en daar met dierbare vrienden en familieleden een klein afscheid gehouden voor onze zoon.
Het was erg mooi. We hadden voorgelezen, waren stil, zongen, waren stil, er werd gitaar gespeeld, waren stil, er werd theegedronken en we kregen van heel wat mensen een door ons gevraagde bloem en/of boodschap.
Die prachtige bloemen en woorden wilden we ‘meegeven’ met Sem wanneer z’n lichaampje gecremeerd werd. Dus dat deden we, nu we in het mortuarium stonden. Hij kreeg een bosje bloemen van ons en onze dierbaren.

Het is niet “Volgende keer beter”

We gingen samen met de grootouders ook nog wat drinken. Oma vertelde hoe ze had gedacht dat het bij miskramen en doodgeboortes: “Niet zo druk maken, volgende keer beter” was. Dat ze niet had geweten hoe groot verdriet het is. Haar openhartigheid deed me goed. Het voelde een beetje als ‘hèhè, ze zien het, ik mag er zijn met mijn verdriet’. Haar huilen van eerder werkte troostend…

Wat kan erkenning heerlijk zijn

Eigenlijk hoeven er weinig woorden bij. Wat kan erkenning heerlijk zijn…