MOOIE NEDERLANDSE OPENHEID
Je leest Floor, een Bredase Vlaming van 40. Ik koos na mijn studie voor Breda, want in Nederland kon je veel makkelijker eerlijk jezelf en open zijn. Dat had ik gemerkt door mijn Nederlandse vriend. Nu man…
Misschien denk je: ‘Zo ken ik het niet hoor.’ Natuurlijk heb ik het ook vaak genoeg anders ervaren. Maar weet wel: het is een stuk makkelijker dan in mijn geboorteland. Vraag gerust aan de misschien bij jou in de buurt wonende Belg…
De show stelen
Ik had geleerd om op de achtergrond te leven. ‘Val maar niet op, tenzij je de show kan stelen.’ Die gedachte.
Die is eigenlijk best negatief, want daarmee wordt ook gezegd dat je de show niet kan stelen. Dat je dus niet bijzonder bent. En jammer is dat, want vraag gerust aan dat kind in jou: die wil toch de show kunnen stelen, die wil toch bijzonder zijn?
Klein maken
Na een jaartje in Breda, zei een van mijn nieuwe vriendinnen tegen me: “Floor, ga eens naar stembevrijding. Jij mag je wel wat meer openen.”
Tja, dat geloofde ik wel, dus waarom niet? Eens kijken wat voor iets dat was…
“Wow, meer!”
Ik schreef me in voor een workshop en voelde meteen: wow! Daar wil ik meer van!
De workshop was een veilige plek met leuke oefeningen waarin we onszelf met onze eigen stem toonden én gezien werden. De show stalen. Ook ik kreeg mezelf anders te zien. Op een manier die ik niet dacht te durven. Maar neen hoor, ik deed het. Yihaa! En wauw. Hier mocht ik mensen echt zien en liet ik mezelf echt zien.
Uitdagingen van het leven
Kort daarna begon ik aan de opleiding tot stembevrijder, want ik wou meer. Ik wou delen en verbinden, zien, gezien worden.
Het leven had me al wel wat uitdagingen gegeven. Een goedaardige hersentumor, epilepsie, anorexia als puber en meer.
Daarover praten kon ik vrij makkelijk. Dat had ik geleerd in een groepstherapie voor meisjes met eetstoornissen, toen ik 12 was.
“Stop je verhaal, open jezelf”
En delen kan heel prettig en verbindend zijn, maar dat blijft niet. Het kan ook ‘een verhaaltje’ worden. Dan kom je mogelijk moeilijker bij de kern die er uit wil, die gezien wil worden om zo op te luchten en bij het nieuwe gevoel dat je te verwerken hebt.
Gezien worden
In de trainingsdagen tot stembevrijder en onze steeds weer verschillende oefeningen kon ik makkelijk mijn tranen laten rollen, mijn kracht voelen, mijn schoonheid zien, me uiten zoals ik me voelde. Los van verhaal.
“Hoera Floor”
Mijn kwetsbaarheid ging ik aan, net als de anderen. En elke keer voelde ik me weer lichter, meer verbonden met mezelf en met anderen. Ik zag hen, zij zagen mij.
Elke keer zei ik steeds meer ‘hoera!’ tegen mezelf zoals ik was. Wauw.
Dat wilde ik de wereld in brengen. Dat gunde ik gewoon iedereen!
Sterven van zoon
Halverwege de studie stembevrijding werd ik zwanger en zag de gynaecoloog dat mijn kind zou sterven tijdens de geboorte. Hij kon enkel in mij leven.
“Auw”
Ik mocht hem zo lang ik wou nog in mij dragen. Wel was het nuttig om vroeger te bevallen. Omdat toekomstige zwangerschappen minder veilig zouden zijn na een voldragen zwangerschap van een kind met een gezwollen hoofdje. Auw!
Zingen voor zijn lijkje
Ik begon het tweede studiejaar stembevrijding nog zwanger met een retraite en werd gesteund door mijn leraren en medestudenten. Mijn kind was erbij, die kon ons horen. We stonden midden in een zonnig grasveld en ik werd uitgenodigd tot zingen. Ik stond midden in de cirkel en zong mijn naam en de naam van mijn zoon. Vervolgens werd ik stil en ontvingen we hun gezang. Ze zongen voluit de naam van mijn zoon en voor mij zongen ze ‘mama’. De tranen stroomden, samen met vreugde en de liefde voor hem, voor mezelf, voor hen, voor het leven was voluit voelbaar.
“Wauw”
Wauw! Wat een ondersteuning. Hen ook in de ogen aankijken en contact maken met mijn zoon in de buik. Met de zon erbij.
De dag erna ging ik bevallen. Ik deelde voluit met mijn vriend en we zongen voor het lichaampje van onze zoon. Kinderliedjes, klanken, zijn naam. Onze zangstem is vaak iets waar we oordeel over hebben, maar voor onze baby’s zingen we als mens zo graag… Dat deden we. Tot zijn lichaam weg moest.
Krant
Ik kijk met veel liefde terug op deze tijd. Het afscheid dat we namen, de verbinding met onze overleden zoon. Stembevrijding en hoe het me hielp om mezelf te uiten en geborgen te voelen, om anderen te mogen zien en verbinden, zonder woorden te hoeven geven of krijgen. Het ondersteunde me prachtig.
“Pure ik”
Een tijd later stond ik in de krant met de verwerking en de kracht van stembevrijding. Zie hier. Heel mooi. Heel wat mensen gingen richting stembevrijding voor rouwverwerking. Het uiten van een kwetsbare, ontzettend pure kant van jezelf. Een richting die ik erg prachtig vind.
Floortje
We zijn 10 jaar verder en nu heb ik in totaal 3 kinderen, waarvan er 2 rondhuppelen en naar school gaan. Zo zit ik ook weer vol aandacht voor mijn klanten. En hoor mooie woorden, zoals:
“Floor hielp me tijdens haar sessies om vanuit mezelf te leren kijken. Om meer liefde voor mezelf te voelen en van daaruit te verbinden met anderen. Niet verbinden vanuit hoe het hoort volgens alle regeltjes, maar vanuit mezelf. Daar ben ik haar echt heel dankbaar om.”
“Ik voel me gezien bij Floortje, ze ziet mij zoals ik ben en durft me ook aan te kijken wanneer er pijn is.”
KIEZEN voor MIJN WAUW en AUW
Heel eerlijk zeg ik mijn klanten ook dat ik in gemiddeld 1 op de 12 sessies een epileptische absence heb. Geen val of trillen, wel even ‘weg’. Tussen de 1 seconde en 5 minuten. Dan is het wachten en rustig blijven, niet zorgen voor. En dan krijg je van mij een traktatie!
Bij mij kom je terecht bij een rustige, veilige, betrokken en optimistische vrouw. Je wordt gehoord zoals je op dat moment bent en ook uitgenodigd om meer te tonen. Wie weet wat je jezelf laat horen…
En jij?
Zo, dat was ik. En wie ben jij? Laat het me weten in een gratis online consult